dad Andri Casanova
La cardientscha da Paulus – ed era nossa – ha in ferm fundament el mund giudaic, el mund dil Veder Testament. Perquei pren Paulus igl exempel dad Abraham ch’ei en ina situaziun, nua che las empermischuns divinas ein buc secumplenidas.
Igl exempel dad Abraham ei en quei senn specials, damai che lez veva buc igl exempel dad autras figuras, el veva buc ina Bibla, el veva buc igl exempel da sogns. Abraham veva unicamein sia cardientscha, ina ferma cardientscha che fageva sperar el encunter tutta speronza.
Semeglionta cardientscha e speronza astgein era nus ver. La finala essan nus cumpigliai dall’ovra da Cristus Jesus: El ei mort per nos malfatgs, pia per quei che separa nus da Diu. Ed el ei vegnius leventaus per amur da nossa giustificaziun, pia per amur da nossa stretga relaziun cun Diu. Nus vein pleina raschun da sperar, gie da sperar encunter tutta speronza.
Ro 4,18–25
Mes cars! Sperond encunter tutta speronza ha Abraham cartiu da daventar il bab da biars pievels tenor quei ch’era stau detg: Aschi numerusa vegn tia descendenza ad esser.
E senza vegnir fleivels en cardientscha ha el contemplau siu tgierp gia piriu – el veva gie entuorn tschien onns – ed il best miert da Sara.
Dall’empermischun da Diu ha el buca fatg dubis en nuncardientscha, mobein ei s’enfirmius en cardientscha, ha dau a Diu la gloria, cumpleinamein perschuadius che Dieus ei era el cass d’ademplir
quei ch’el ha inaga empermess. Gest quei ei vegniu quintau ad el per giustificaziun.
Denton buca mo pervia dad el stat ei scret: Igl ei vegniu teniu a quen ad el, anzi era pervia da nus. Pertgei era a nus duei ei vegnir teniu a quen, nus che cartein enten quel che ha leventau
dils morts Jesus Niessegner ch’ei vegnius unfrius pervia da nos malfatgs e leventaus per amur da nossa giustificaziun.
