da Marcel Köhle
Il mund va sutsura! – Quei sentiment san ins survegnir sch’ins legia las novitads ellas gasettas ni mira ellas en la televisiun. La gronda part dallas novitads tracta da problems, carplinas
ni uiaras.
Quei sentiment ch’ei a biars enconuschents, pren igl apiestel Paulus si en la lecziun da questa dumengia. El cuviera buca vi las caussas negativas en nies mund – el di tut aviartamein ch’il mund
piteschi e suspiri.
Mo sco nus enconuschin Paulus ord autras lecturas, eis el era cheu in carstgaun dalla speronza: Tut il grev che nus passentein ussa en quei mund, va sperasvi ed ei buca la fin. Alla fin vegn
Dieus a far tut niev, bien e saun.
Ro 8,18–23
Mes cars! Jeu sun perschuadius che las suffrientschas dil temps present ein gnanc da paregliar cun la gloria che duei vegnir revelada enten nus. Pertgei la creaziun spetga cun viv desideri la
manifestaziun dils affons da Diu.
La creaziun ei gie era vegnida suttamessa alla vanadad, buca da libra veglia, mobein tras quel che ha suttamess ella, e quei cun speronza.
Pertgei era la creaziun sezza duei vegnir liberada dalla sclavaria dalla corrumpeivladad per arrivar alla libertad e gloria dils affons da Diu.
Nus savein gie che tut la creaziun schema e schai tochen ussa en deglias.
E buca mo ella, era nusezzi, che possedein ils emprems fretgs dil Spert, era nus suspirein en nies intern spitgond l’adopziun sco affons da Diu, il spindrament da nies tgierp.

