da Flurina Cavegn-Tomaschett
Paulus scriva als cartents da Roma, pia a persunas che vivan gia ord la cardientscha. Tuttina dat ei en lur mintgadi era tensiuns, damondas e malsegirtads. El descriva tgei che la cardientscha po midar en la veta: fidonza, speronza ed ina nova libertad interna.
Paulus accentuescha specialmein che Dieus careza buca mo nus cu tut reussescha. Gest en nossa fleivladad ed imperfecziun vegn el encunter a nus. Sia carezia vegn veseivla el fatg che Cristus ha dau sia veta per nus. Il text envida nus da sefidar da questa carezia e da retscheiver ord ella forza per noss’atgna via.
Ro 5,1–2.5–8
Mes cars! Damai che nus vein retschiert la giustificaziun ord cardientscha, vein nus pasch cun Diu tras Niessegner Jesus Cristus. Tras el vein nus era obteniu en cardientscha in access tier la
grazia, en la quala nus stein, e nus segloriein en speronza da contonscher la gloria da Diu. E la speronza sa buca trumpar, pertgei la carezia da Diu ei vegnida derschida en nos cors tras il
Spert sogn ch’ei daus a nus.
Duront che nus eran aunc fleivels, ei Cristus el temps fixau morts per ils nuncartents. Buca tgunsch ch’enzatgi mieri per in gest; per in bien carstgaun riscass ins forsa aunc da murir.
Mo Dieus demuossa sia carezia enviers nus tras quei, che Cristus ei morts per nus, ferton che nus eran aunc pucconts.
